قارئة النوى ✋🏼 Qareat El Nawa

nouranelgendy:

عزيزى
زمان وانا صغيرة مرة كنت قاعدة مع الاسرة وكان عندنا ضيوف ولسبب مش فاكراه اتكلمت كتير واستفضت فى الحوار لحد ما ماما بصتلى فى نص الكلام فنهيت اللى بقوله وقومت وانا مش فاهمة انا عملت ايه واما سألتها بعد كدة قالتلى انى طولت فى كلام مالوش اهمية وعبيط .. بالرغم من كتر التوجيهات والتعليمات اللى اخدتها من صغرى الا انى دايما بفتكر المشهد دة ومش بفتكر اى دافع محدد يخلينى اخرج عن طبيعتى الهادية واعمل كدة .. اماا الناس بتوصفنى انى شخص هادى ومش بيتكلم كتير بفتكر الموقف دة وبفتكر تلات و اربع مواقف طول حياتى ماحدش قالى فيهم انى اتكلمت كتير بدون توقف لكن انا بفتكرهم بنفس الكيفية ونفس شعورى بالاحراج اما ماما بصتلى عشان اسكت ومش بلاقى بردو اى سبب يخلينى استضفيض فى الكلام عن كل فكرة بتدور فى ذهنى بدون اى مقدمات .. دايما بقول انى كان نفسى اكون ابسط من كدة واخد الامور بدون ما احولها لموقف مبهم ومخيف جديد ينضم لهواجسى الكتير ناحية كل حاجة بس انا دايما حاسة انى كدابة انى جوايا شخص انا ما اعرفوش .. شخص بيخلينى دايما ما اقدرش اتقبل وصف الناس ليا وبخاف منه .. مش قادرة اخبى ان خوفى بيزيد من انفصالى عن نفسى وتوهانى فى الحياة.. احلامى بتضيع او انا مش فاكرة هى كانت ايه وموجودة امتى .. هدفى من الحياة اصبح شئ مبهم .. اعتقد ان المسافة بينى وبين السعادة اصبحت بعيدة جدا.